Kobiecy punkt widzenia

Różnice pomiędzy kobietą a mężczyzną są niezaprzeczalne. Stanowią je nie tylko łatwo zauważalne, zewnętrzne cechy takie jak odmienna budowa naszego ciała, inny sposób poruszania się czy ton głosu. Główną różnicą jest przede wszystkim nasza psychika – sposób reagowania na otaczający nas świat, odczuwania docierających do nas bodźców oraz znaczenie, jakie przypisujemy różnym aspektom naszego życia.

Nieświadomi tych różnic, spodziewamy się często, że przedstawiciele przeciwnej płci będą reagować i zachowywać się według naszych oczekiwań. Niestety, takie nastawienie łatwo prowadzi do rozczarowań. Wielokrotnie nie wiemy, co myśli druga strona, nie zdajemy sobie sprawy z tego, czego właściwie oczekuje lub czego się obawia. Mężczyznom wydaje się, że kobiety będą myśleć, wypowiadać się i reagować podobnie do nich i zirytowani są, gdy tak nie jest. Natomiast kobiety chcą, by mężczyźni, jak one, mówili o swoich uczuciach, okazywali czułość i dzielili się swoimi troskami. Powinniśmy zdać sobie sprawę z różnic pomiędzy nami i nauczyć się je akceptować. Unikniemy w ten sposób konfliktów i łatwiej będzie nam się porozumieć.

Z czego więc wynika ta emocjonalna odmienność? U jej podstaw leżą różnice w naszej fizjologii. Mózg kobiety i mężczyzny odmiennie przetwarza informacje, w rezultacie czego inaczej myślimy, mamy różne mocne strony, a także różne wartości, którymi kierujemy się w życiu.

Mózg kobiet umożliwia szybszy i obszerniejszy przepływ informacji pomiędzy prawą a lewą półkulą. Prawa półkula mózgu odpowiada za emocje i zdolność abstrakcyjnego myślenia; lewa półkula zaś kieruje logicznym i praktycznym myśleniem. Im więcej jest pomiędzy nimi połączeń tym lepsza i bardziej płynna jest nasza mowa. To dlatego kobiety potrafią lepiej wyrażać swoje emocje, a także lepiej wnioskować, kojarzyć i łączyć ze sobą informacje werbalne i wizualne. U mężczyzn natomiast emocje i kontrola nad nimi są umiejscowione w prawej półkuli mózgu, a za zdolność ich artykułowania odpowiada półkula lewa. Ponieważ są one słabiej połączone, mężczyznom trudniej jest wyrazić uczucia. Z tego właśnie wynika odmienny sposób wypowiadania się przez kobietę i mężczyznę. Co ciekawe, nawet poezja mężczyzn i kobiet jest różna. Wynika to z faktu, iż podczas składania rymów mężczyźni używają lewej półkuli mózgu, a kobiety obydwu.

W rezultacie mężczyźni nie czują potrzeby omawiania związku tak wnikliwie, jak robią to kobiety. Nie chcą o nim rozmawiać – chcą po prostu w nim być. Kobiety tymczasem czują, że każda sprawa wymaga wspólnej analizy. Starają się nakłonić swojego partnera do rozmowy, która wydaje im się niezbędna, a gdy im się to nie udaje, czują się odrzucone i niezrozumiane. Natomiast mężczyzna, pod wpływem nacisku, zamyka się w sobie jeszcze bardziej. Na kolejne pytania reaguje rozdrażnieniem i zniechęceniem. Szczególnie, że wychowany jest w przekonaniu, że mówienie o uczuciach jest niemęskie. Dla mężczyzny wyrazem miłości jest często po prostu opieka i troska o materialny byt, a nie czułe słowa.

Mężczyzna zwykle nie lubi mówić o miłości, jednak, tak jak kobieta, lubi o niej słyszeć. Mimo to, nawet słowa „kocham cię” mają dla obojga płci odmienne znaczenie. Dla Niego są dowodem wartości, świadczą o tym, że jego partnerka uważa go za osobę, której należy się miłość – niepowtarzalną, jedyną, wspaniałą. Tymczasem dla kobiety jest to wyrażenie czułości, zapewnienie, że partnerowi jest z nią dobrze, że ich związek jest szczęśliwy.

Kobieca intuicja to także wynik efektywniejszego połączenia pomiędzy półkulami. Sprawia to, że kobiety są bardziej wrażliwe niż mężczyźni i lepiej potrafią odczytać niewyrażone emocje – gesty, grymasy, ton głosu. Niestety, często tego samego wymagają od swoich partnerów. Chcą, aby tak jak one, mężczyzna czytał w ich myślach, potrafił rozpoznawać ich uczucia po drobnych gestach czy półsłówkach. Swoje niezadowolenie nierzadko wyrażają w sposób dla mężczyzny kompletnie nieczytelny, co skutkuje tym, że nie jest on w stanie domyślić się, że problem w ogóle istnieje. A to jeszcze bardziej pogłębia kobiecy żal… Kobiety ukierunkowane są na świat osób i uczuć, natomiast mężczyźni zainteresowani są wymiernymi tematami (takimi jak np. gospodarka, polityka czy sport) i porozumiewają się w wymiernych kategoriach. Dlatego powinnaś mówić swemu mężczyźnie wprost jak się czujesz, zamiast oczekiwać, że jego szósty zmysł podpowie jak odczytać Twój zawoalowany przekaz.

Dobrym przykładem takiego damsko-męskiego nieporozumienia jest pytanie mężczyzny „Czy wszystko w porządku?”. Kobieta odpowiada „Tak”, oczekując, że jej partner będzie drążył temat, przejmie się jej ponurą miną i wymownym milczeniem. Nie zdaje sobie jednak sprawy z faktu, że On przyjął już do wiadomości, że problemu nie ma i nie będzie się nad nim zastanawiać.

Inną istotną cechą kobiecej osobowości jest empatia. Kobieta bardziej niż mężczyzna potrafi dostrzec osobę w drugim człowieku. Wczuć się w jego sytuację, problemy i radości. Jej uczuciowość i emocjonalność mają niejednokrotnie ogromny wpływ na funkcjonowanie rodziny, której równowaga wynika często z kobiecej potrzeby poczucia bezpieczeństwa i stabilizacji. Odmienność pomiędzy kobietami i mężczyznami uwidacznia się również, gdy stają się rodzicami. Mężczyźni często muszą nauczyć się miłości do dziecka, podczas gdy kobiety kochają je już zanim się narodzą. Są one nierzadko bardziej wyczulone na potrzeby niemowlęcia. Interesuje je dziecko takie, jakie jest. Mężczyźni natomiast skupiają się częściej na tym, jakie ono będzie w przyszłości.

Co oczywiste, mężczyźni są od kobiet silniejsi fizycznie i przez to zdolni do cięższej pracy. Potrzebują jednak regularnego odpoczynku, oderwania się od obowiązków i regeneracji sił. Kobiety zaś potrafią być zaskakująco wytrzymałe. To właśnie ich emocjonalność i wynikająca z niej skłonność do poświęceń sprawia, że są w stanie znosić długotrwały wysiłek – szczególnie, gdy w grę wchodzi dobro ukochanej osoby.

Pomimo tylu wymienionych różnic kobiecość i męskość są ze sobą ściśle powiązane. Uzupełniają się, a ich odmienność fascynuje i przyciąga je do siebie.